“6 Aralık 1931 doğmuşum, iyi mi etmişim? 37 İlkokul siyah önlük, beyaz yaka, toplumda ilk fiyaka 41 Orta mektepte soluk beniz, kısa saç ve umutlardan kıskaç1945 Lise, pembe hayaller, yeşil filizler, yorulmayan dizlerAkademi 1950 renk dünyasında renksiz yelkenli 1952 film, plak, dik bir boyun ve alın ak 1954 sahne, çile, para, çile artık ne dilersen dile 62 en büyük aşkım, 62 en deli gönlüm, 62 en neyse Bindokuzyüz bilmem kaç veda kara dünyaya”

Batmayan Güneş Belgeseli’nde kendisini bu şekilde ifade etmişti Sanat Güneşi. O’nu anlatmaya kendi sözlerim yetmezdi, bunu biliyordum. Çünkü güzel Türkçe’mizi Sanat Güneşi’miz kadar iyi, düzgün ve akıcı kullanan bir başkası daha tanımıyorum ve O’nu anlatmaya kelimelerim yetmezdi. Kendini ne kadar da nacizane, ne kadar mütevazi bir şekilde anlatmış.

Bu yazıyı bugün yazıyorum çünkü Zeki Müren 24 Eylül 1996 Çarşamba günü TRT İzmir stüdyolarında saat 20:59′da son nefesini verdi. Belki bu yazdıklarım onu anmaya yetmeyecek fakat yine de onu anmak, günümüz şarkıcılarına (!) hatırlatmak görevini kendime bir borç bilirim.

Günümüzde gençler arasında onu pek tanıyan yok. Batının diğer her şeyi gibi müzik anlayışını da benimseyen hatta analarının karnından batı müziğiyle doğan (!) yeni nesillerimiz Zeki Müren şarkılarını eski, banal olarak görmektedirler. Bu yazımı gören bir çok kişi aynı şeyleri benim için de düşünecektir ama yine de bu satırları yazmaya çalışmaktan büyük gurur duyuyorum. Kendi kültürümü ve kendi dilini en iyi şekilde parçalarına yansıtmış olan bu insan hakkında naçizane Türkçe’mle bir şeyler yazmaya çalışmak benim için büyük bir şereftir.

O billur sesiyle söylediği Alkışlarla Yaşıyorum ya da İşte Benim Zeki Müren olarak bilinen eserini dinleyelim:

Yazacaklarım bu kadar değil…

Okumaya devam et →